Zil çalıyordu. Dışarıda köpekler havlıyordu. Sanki bir telaş vardı gene yeryüzünde. Zil çalmalarını oldum olası pek sevmedim. Beklendik biri de olsa gelen, o zil hep kalbimi hoplattı.
Hoplatıyor…

Balkona çıktım. Yağmur atıştırıyordu. Yoksa dedim o korkakta yağmurdan saklananlardan mı? Biraz geç bir saati. Alt komşunun oğlu uyanmasın diye sessizce “-Kim o?” dedim.
Hiçbir hareket yoktu.
Ses tonumu biraz daha arttırdım bu sefer.
-kim oooo?

Biraz hışırtılar duydum. Biraz öne doğru sürdü kendisini.
Bembeyazdı. Beyazın tanımıyım ben dercesine..
Yüzünü görmediğim bu her ne ise, yüzümü gülümsetmişti. Çok da fazla yüzünü görmek istemiyordum. Yüzlerini gördüklerimiz oldu da ne oldu, neyse…

Başını yukarı kaldırmak istemiyor gibiydi. Sadece ben varım ve “O”yum der gibiydi.
Kim o’nun cevabı koskoca bir “ben O’yum” muydu?

Yağmur hızlanıyordu gene. Sanki gözüne girecek birkaç yağmur damlasının yakmasından korkuyor gibiydi. Ama o acıtmazdı, bilmiyordu ki. Israr da etmedim. Yüzünü görme merakında değildim nedense. Neden merak edeyim ki? Kapkaranlık gece de bembeyaz parlayan bir “şey”di o. O oydu.

Isındığımı hissediyordum o an.

Soğuk ve çok ıslak bir yağmur yağıyordu. Normal bir yağmur değildi bu. Önceden gördüğümüz yağmurları unutturan türdendi. Islatmak ile görevli yağmur bu idi. Ama işini çok iyi yapıyordu. Bembeyaz “o şey” içeri doğru kaçıyordu. Yağmur hakkında ilk defa kötü konuştum.

Tam içim ısınıyordu. Ruhum nefes alıyordu…

Bir nefes bıraktı bende. Aşağıdan yukarıya rüzgar ile, ruhuma usul usul giren bir nefesti bu.
O gitti.
Yüzümde tebessüm kaldı.
Ama mutluydum o an.
Çünkü içime giren o nefesin üstünde sana aşığım yazıyordu.
Ya şimdi?
——————————–
Zil gerçek anlamda çalar rüya biter. Yatakta sağa sola dönülür. Bir şeyler düşünülür.
Ama yüzümde enfes bir gülüş vardır. Kendimi görürüm iyi hissettiğim anlarda. Bu da öyle bir şeydi. Gene teşekkür ettim rüyaları şereflendiren meleğe.

(sitenin sahibine selam ederim )